Zwyczajna opowieść o życiu
Dziś jestem sfrustrowana. I chyba po raz pierwszy wstąpię do klubu, za którego członkami nie przepadam, do klubu ludzi mówiących, że w tym kraju nic się nie da osiągnąć. Sama wychowuję dwoje studiujących dzieci, na studiach dziennych oczywiście. Pracuję, bo muszę wypracować dwie pensje. Nie udaje mi się to, bo nie jestem ze stali. Ale…
Uczę dzieci. Od ponad dwudziestu lat. Do tego jeszcze można dorzucić osobiste doświadczenia z bycia w szkole – jakieś 17 lat. Mam dość bycia nauczycielem. Z różnych powodów. Gdybym zrobiła listę, nie znaleźliby się na niej uczniowie (choć niejedno o nich jeszcze pewnie napiszę). Teraz będzie o reformie oświaty. Problem tkwi nie w likwidacji czy…
Wychodzę z cmentarza. Mija mnie pani. Idzie na cmentarz z pieskiem. Ciekawe, czy do kościoła też z pieskiem chodzi? To wina zarządcy cmentarza. Nie umieścił przed wejściem napisu „Zakaz wprowadzania psów”, a jedynie rysunek. Znak taki dla tych, którzy nie wiedzą sami z siebie, że psów do miejsc kultu się nie wprowadza. Ale można się…
Znalazłam ciszę. A wcale jej nie szukałam… chociaż… nie, zmieniam zdanie: nie wiedziałam, że jej szukałam. Uciekłyśmy z mamą z naszej codzienności. Od tej bieganiny wyznaczanej wskazówkami zegara, kolejnymi punktami listy rzeczy do zrobienia, terminami krzyczącymi z kalendarza. Beskid Mały. Bez specjalnego planowania, impuls, pakowanie się, wyjazd. Śladami sanktuariów. Zimno, pochmurno, by nie rzec ponuro….