Zwyczajna opowieść o życiu
Z książkami mam bardzo osobistą relację. Czytam je, a one potem zakradają się cichcem do mojego życia. I znów tak się stało. Chciałam po prostu zobaczyć odbudowaną kapliczkę, która została zdewastowana w zeszłym roku. Sytuacja ta dla mnie łączy się w jedną całość ze zniszczeniem Cmentarza Żydowskiego w tym roku. Zmierzamy w kierunku kapliczki. Nie…
Nie mam tak, jak Baszka. Nie mam poczucia, że jestem znikąd. Mam poczucie, że Zabrze nie jest moje, choć spędzam tu prawie całe moje życie. I jest to dla mnie normalne. Moi dziadkowie nie chodzili po tych ulicach. Moi dziadkowie i pradziadkowie przemierzali inną rzeczywistość. Moi rodzice przyjechali do Zabrza w latach sześćdziesiątych, chociaż celem…
Mój świąteczny czas smakuję jak aromatyczne potrawy. Pomiędzy spotkaniami rodzinnymi, rozpływam się czytając. Skończyłam „Odrzanię” i nadeszła chwila na „Mirabelki” Baszki. Chwile takie, jak ta, celebruję. Zawsze tak robię. Najpierw gładzę okładkę i rozmyślam, do jakiego świata za chwilę wkroczę. Różne książki, różne rzeczy obiecują – to jest taki dialog, zanim się zacznie. I teraz…
Czasami nic nie może się równać ze wskoczeniem do ciepłego łóżeczka i z pozostawaniem w nim tak długo, jak się zechce. Z książką. Gwiżdżę na znikające wszechświaty w czeluściach czarnych dziur, jeśli tylko mam czytanie. Czytanie zawsze mi otwiera oczy. Jest to najbardziej stabilny element życia. Nie zawodzi i nie rozczarowuje nigdy. Właśnie trwają święta,…
Moja wiara umierała powoli. Początkowo nawet niezauważalnie. Zauważalnie zaczęła kiedyś od pierwszego konkretnego, ważnego dla mnie, jak sądziłam, człowieka. Z czasem grono niewiary powiększało się. Teraz czytam „27 śmierci Toby’ego Obeda” Joanny Gierak-Onoszko. Cały czas towarzyszy mi bliżej nieokreślone wrażenie, coś na kształt czegoś, co już było i co dobrze znam. Ukrywało się tuż przed…
Zawsze jak kończę czytać, to mam wrażenie, że dobiega końca podróż. Następuje pożegnanie z pewnym światem. Wywołuje to poczucie nostalgii i jednocześnie spełnienia. Osiągnięcie celu jest jakimś rodzajem zakończenia. To jak zamknięcie drzwi albo wejście na szczyt. Zamykam okładkę i jednocześnie zamykam oczy. Cały świat przedstawiony przebiega pod powiekami. Jerzy Pilch „Rozpacz z powodu utraty…
Trzymam w ręku telefon. Patrzę na ikony. Taka normalność, taki świat. Jeszcze nie tak dawno było niewyobrażalne to, co jest naszą codziennością i nawet się nie zastanawiamy, jak to działa, ma być i jest. Czytam „Chłopki. Opowieść o naszych babkach” Joanny Kuciel-Frydryszak. To jest o mnie. O moich poprzedniczkach, moich babciach, ich mamach, ciotkach, kobietach…
Wybiegam na górskie przestrzenie. Zrywam się z łańcucha i szybuję. Codziennie rano otwieram książkę „Pięć stawów. Dom bez adresu” i ruszam. Przemierzam Dolinę Roztoki. Podchodzę raz od strony Siklawy, to znów od Świstówki czy Zawratu. Zimą grzęznę idąc w kierunku Kopy. Przebiegam przez minione czasy, przyglądam się światom pozostawianym z tyłu, jak przez okno pędzącego…
Stoję w kolejce po bilety do kina. Idziemy z Beatą na „Sanatorium pod klepsydrą”. Jestem podekscytowana, bo nie wyobrażam sobie Schulza na ekranie, choć Schulza sobie wyobrażam. Szukałam kiedyś jego śladów w Drohobyczu. Znalazłam efemeryczne manifestacje w mojej wyobraźni. Chciałam być tam, gdzie on. I byłam. Któregoś dnia nieoczekiwanie wpadłam na sklep cynamonowy nocną porą…
Sobota. Dzień się zaczął od jagodzianki i cynamonki z kremem pistacjowym. Błogo. Ciągle przetwarzam w sobie film „Wielkie piękno”, czuję jak wciąż gdzieś krąży we mnie. Nie pospieszam go. Wypłynie w odpowiednim momencie jakąś myślą, obrazem, odczuciem. Tak się dzieje, gdy się obcuje z arcydziełami. I w ten sposób właśnie towarzyszy mi Vermeer. Czytam. W…